Gedicht van Jan Kleefstra

In slieperiche rûs
flinter djippe see
steech oan alles liuwe

we drage lân nei it dun wêr’t sulverkobben briede
lizze der wat wolken oer
in stim om net te bedjerren

moanne eagen ferwyldere skean oer de mei wynrank
bestrûpte damp ut ûnbewenne boarchen

in giele tsjelk om myn betinksels
op bijenhier te lymjen

sânkrassend fynwreaun koartskrûd
útbaarnd miggeliif
hûd trochsichtich om in bytsje tiid
sâltminnende flibe op har wiid
útstrutsen wang
by skobbetreden opklommen bloei

(Klik op op "lees meer" voor een Nederlandse vertaling)

Een slaperige ruis
vlinder diepe zee
stug aan alles geloven

we dragen land naar het duin waar zilvermeeuwen broeden
leggen er wat wolken over
een stem om niet te bederven

maan ogen verwilderd schuin over de met wijnrank
gevangen nevel uit onbewoonde burchten

een gele kelk om mijn verzinsels
op bijenhaar te lijmen

zandkrassend fijngewreven koortskruid
uitgebrand muggenlijf
huid doorzichtig om een beetje tijd
zoutminnend spuug op haar wijd
uitgestreken wang
bij schubbentreden opgeklommen bloei